Bloodsucker, Deep Purple

Deep Purple is wel één van de bands die mij intrigeert. Het eerste nummer waarmee ze een beetje bekendheid kregen, was echt een 13 in een dozijn nummer: Hush, geschreven door de Amerikaan Joe South. Het nummer Hush kent zeker nog 30 andere covers. Die van Deep Purple was goed, maar daar heb je dan wel alles mee gezegd.

De omslag voor Deep Purple kwam met de LP Deep Purple in Rock. Op dat moment hadden zij hun eigen geluid gevonden en de wereld vond het mooi! Na Woodstock in 1969 had de muziekwereld behoefte aan ruigere muziek. Deep Purple in Rock voldeed aan deze behoefte.

Na de blog over Black Night, hierbij nog een intro van dezelfde LP: Deep Purple in Rock. Weer een lekker stevig nummer: Bloodsucker. Een kort intro. Het leuke van dit intro in dat Richie Blackmore twee maten achter elkaar hetzelfde speelt, maar door de halve tel rust in het begin van de maat, klinkt het wat merkwaardig.

In de ander blog heb ik het al gehad over de "mishandelingen" die Richie Blackmore aan zijn gitaar had aangedaan, maar de band Deep Purple kende nog zo'n bandlid die altijd aan het experimenteren was: John Lord, de organist. Hij wilde dat hij zijn Hammond-B3 ook als een gitaar kon laten klinken. Hij sloot de uitgang van zijn orgel aan op de gitaarinput van een Marshall-gitaarversterker. Vervolgens draaide hij de gain van de voorversterkertrap open en het karakteristieke scheurende geluid van zijn Hammond was geboren. In het nummer Bloodsucker zijn duidelijke stukken waar het zwaar overstuurde geluid van de Hammond goed te horen is.

Het hier bovenstaande stukje over John Lord, is eigenlijk best wel wat vreemd, want van John Lord was het een bekend feit dat hij, naast zijn werk in Deep Purple, ook veel compositorisch werk op het gebied van klassieke muziek en de jazz heeft afgeleverd. Dat verklaart waarschijnlijk waarom Deep Purple heel vaak bezig was om met complete symfonieorkesten op het podium te staan.

Op 16 juli 2012 overleed Lord aan de gevolgen van een longembolie, na een lang ziekbed.

Terug naar het nummer Bloodsucker. Niet alleen het intro van dit nummer is interessant ook het gitaar intermezzo op 1.55 min. mag er zijn. Ook hier weer het unisono spelen van de gitaar en de bas en die heerlijke uitloop naar dat Hammond orgel toe.

Verderop zit nog een brok gitaarsolo, maar hier gaat het om de riffs en daar is dit stuk ook een goed voorbeeld van.

Veel succes

Nick Korf